Kolonizacja cz.5

 Scarla weszła do obszernej sali. Przy owalnym stole siedziała już spora

grupka ludzi, mimo że do zebrania zostało jeszcze kilka minut. Ubrani w eleganckie, ciemnozielone mundury czekali na kapitana. Jednocześnie starali się robić dobrą minę do złej gry i najlepsze wrażenie po fakcie. Perfekcyjnie czyste i gładkie ubrania nie miały łagodzić reprymendy jaką zaraz dostaną. Stanowiły raczej formę nie zwracania na siebie uwagi, przez brak ewentualnych niedoskonałości. Z pewnością nikt z zebranych, nie chciał usłyszeć o tym jaki z niego flejtuch, by zaraz dostać osobistą tyradę za pokpienie sprawy. A pokpili równo, na całej linii.

Zajęła wolne miejsce, gdzieś w połowie stołu. Fotel automatycznie przystosował się do kształtu ciała. Rozejrzała się po zebranych. U szczytu stołu siedział zastępca kapitana David Scorpio, przeglądając raz po raz papiery. Naprzeciw niej siedziała Mirabi, drobniutka brunetka o pyzatej buzi. Do sali weszło jeszcze troje załogantów. Nigdzie nie dostrzegła za to Carla Warlocka. Zaczęła się modlić żeby nie skrewił i chociaż raz nie spóźnił.

Drzwi ponownie się otworzyły i stanęła w nich kobieta o mocno wystających kościach policzkowych i szerokich biodrach. Tuż za nią stanął Carl. Obydwoje dopinali guziki górnej części munduru. Ledwo zasiedli przy stole, kiedy do pokoju wszedł kapitan. Rozmowy natychmiast ucichły i zapadła głęboka cisza. Kilka osób podniosło się, jednak machnął ręką. Bardziej od formalności cenił sobie wyniki. Dowódca przeszedł wolnym krokiem do szczytu stołu i siadł obok Davida Scorpio.

Przez dłuższą chwilę słychać było jedynie jednostajny szum wentylacji i przerzucane kartki przez Davida. Obecni przy stole starali się za wszelką cenę nie dać po sobie znać zdenerwowania, przedłużającą się ciszą. W końcu jednak kapitan Masuko Arata się odezwał.

– Idąc tutaj, zastanawiałem się, czy powinienem wam wysłać wcześniej instrukcję jak się ubrać. Po tym co pokazaliście podczas symulacji, uświadomiło mi, że mogłem równie dobrze zabrać zamiast was, bandę małp z zoo. Byłyby równie skuteczne co wy! A może i lepsze! – wyrzucał z siebie kapitan, mimo tego mówił spokojnie, nie podnosząc tonu.

W tym czasie nikt nie ośmielił się poruszyć choćby o milimetr.

– Poprosiłem Davida o przygotowanie specjalnej symulacji, mającej sprawdzić wasze umiejętnościami i myślenie. I wiecie co odkryłem? – zawiesił na moment teatralnie głos. – Gdyby to była prawdziwa walka, zginęlibyśmy na miejscu!

Kiedy wypowiadał ostatnie słowo, uderzył pięścią w stół, na co wszyscy podskoczyli w fotelach jak rażeni prądem. A gdy spoglądał na każdego po kolei, uciekali wzrokiem na bok.

– Panie Unider.

Wywołany znieruchomiał. Reszta na moment odetchnęła, mimo to każdy z nich zdawał sobie sprawę, że i na niego przyjdzie pora.

– Pańska reakcja, nie była opieszała. W ogóle jej nie było. Tak fatalnego działania nie widziałem nawet u jednorękich! A wie pan co oni mogą sobie zrobić jedną ręką? – Nie czekając na odpowiedź kontynuował. – Wzmocnienie pola powinno zająć panu minutę, zaraz po ogłoszenie alarmu! A nie, na chwilę przed pierwszą salwą. Zapomniał pan jak się wciska klawisze?

Zapadła dłuższa chwila ciszy. Jedna z tych głośnych, brzęczących jak stado owadów, podczas której wolałoby się słyszeć cokolwiek innego. W tym czasie Scarla zerknęła dyskretnie wokół stołu. Prawie wszyscy byli spięci i sprawiali wrażenie jakby marzyli o byciu gdzie indziej. Prawie wszyscy siedzieli również sztywno, robiąc dalej dobrą minę do złej gry. Prawie wszyscy, bo oprócz Carla. Dowódca eskadra siedział luźno w fotelu, niemal w pozycji pół leżącej. Spoglądał pod blat, gdzie miał schowane ręce, a na ustach błąkał mu się lekki uśmiech. Czy on podczas zebrania gra sobie w najlepsze pod stołem?

Nie mogła w to uwierzyć. Czy naprawdę jest takim bufonem? Pokręciła leciutko głową. Poznali się dopiero na początku misji, jednak wtedy Carl wydawał się normalnym facetem. Dojrzałym i odpowiedzialnym, ale z każdym dniem pokazywał, że jest inaczej.

Spojrzała na Arate, który zdawał się nie zauważyć, że jego podopieczny w najlepsze go ignoruje. Starała się przykuć jego uwagę, jednak na nic zdały się jej wysiłki. Zrezygnowała z tego kiedy kapitan ponownie przemówił.

– Gdyby nie Watkins i jej genialny plan osłonięcia Żółwia transporterem, symulacja skończyłaby się znacznie wcześniej. Kupiła wam dodatkowe minuty, które zmarnowaliście. Jako jedyna użyła mózgu i wykazała inicjatywę.

Scarla zamarła gdy usłyszała swoje nazwisko. Poczuła na sobie spojrzenia innych i lekko się zaczerwieniła. Nie spodziewała się usłyszeć tak dobrych słów od kapitana. Zrobiło jej się przyjemniej na duchu, jednak z drugiej strony poczuła lekkie obawy. Miała się nie wychylać i jak najmniej zwracać na siebie uwagę.

– Tak, Unider. W przeciwnym razie nie miałbyś szans na naładowanie kondensatorów. – Masuko ponownie zwrócił się do mężczyzny. – Osłonięcie statku innym, było genialnym posunięciem. Podobnie jak twój pomysł Mirabi.

Drobna kobieta spojrzała na dowódcę i kiwnęła głową.

– Wyrzucenie segmentów z komorami hibernacyjnymi z pewnością ocaliłoby życie Śpiochom. Przynajmniej na jakiś czas, może ekipa ratunkowa dotarłaby z Utopii. Jednak nie widzę by ci się udało to zrobić przed eksplozją.

– Nie udało nam się obejść systemu, który uznał takie działanie za niewłaściwe – powiedziała pewnym głosem, po czym podała Davidowi mikrokartę. – Nie wiem co jest z nim nie tak, ale podczas prób omal nie wyłączyliśmy całego statku. Szczegóły w raporcie.

– Przekażemy to odpowiedniemu działowi – rzekł David i dołączył pamięć do odpowiednim dokumentów.

Carl Warlock przeczuwając, że nadeszła jego chwila najwyraźniej przestał grać. Siedział opierając się łokciami o stół, udając, że słucha rozmowy.

– Warlock – powiedział lodowato Masuko Arata, a jego usta zbiegły się w wąską linię. Gdyby spojrzeniem można było zabijać, dowódca eskadry padły już dawno trupem. – Ucieczka z pola walki karana jest śmiercią.

W sali ponownie zapadła cisza, tym razem jednak inna od pozostałych. Wydawała się ona zimna i gładka jak sama śmierć, którą zapowiedział Arata. W obliczu wroga, każda dezercja karana jest śmiercią, jeśli tylko tak zadecyduje dowódca. W takim przypadku nie był potrzebny nawet sąd polowy. Wystarczyło, żeby kapitan wyciągnął broń i strzelił, bez zbędnych formalności. Część załogi spojrzała odruchowo czy przypadkiem na to spotkanie kapitan nie zabrał osobistej broni, po czym odetchnęli z ulgą.

Jednak Carl Warlock sprawiał wrażenie jakby nie wywarło to na nim żadnego wrażenia. Po czym zabrał głos.

– Czekałem na dane wywiadowcze, których nie otrzymałem – powiedział zrzucając winę na zespół wywiadowczy. – Opóźniliśmy i zdekoncentrowaliśmy przeciwnika ile mogliśmy, co było łatwiejsze niż przypuszczałem, mimo szybkiej straty myśliwców. Podejrzewam, że według Scorpio miał to być okręt, który wcześniej nie spotkał się z tak małymi pojazdami wojennymi i mieliśmy tym samym odegrać kluczową rolę. – Spojrzał na zastępcę, który potwierdził jego słowa kiwnięciem głowy. – Zabrakło nam danych.

– Mimo to mogłeś, Warlock skierować myśliwiec w stronę napędu. Kto wie, może byś go uszkodził na tyle, by dać nam szansę przeżycia.

– Nie zostałbym dowódcą eskadry, gdybym był niezrównoważony psychicznie z skłonnościami samobójczymi – odparł Carl mierząc się przez chwilę wzrokiem z przełożonym. – Sir! Tchórzem nie jestem! Podczas prawdziwej walki daje z siebie wszystko i jeszcze więcej!

– Na to liczę. W przeciwnym razie wiesz co cię czeka – powiedział chłodno kapitan, wymachując palcem w stronę pilota.

Zapadła chwila ciszy, którą ponownie przerwał Masuko Arata.

– Jak to już zdążył zauważyć pan Warlock, symulacja była głównie przeznaczona dla wywiadu, który miał zinterpretować poprawnie uzyskane dane i opracować w szybkim czasie plan działania i wskazać słabe punkty...

Dalsza część zebrania minęła w łagodniejszej atmosferze, przy analizowaniu symulacji. W tej części spotkania, każdy z obecnych zabrał głos, przedstawiając swój punkt widzenia. W tym czasie przywołano również kilka innych symulacji, nawet takich w których SK Żółw samotnie stawał przeciw całym eskadrom i flotom. I choć z góry było oczywiste, że nie miał on szans na przeżycie, nie mówiąc już o wygranej, to każdy wkładał w rozwiązywanie problemów całe serce. Naradzili się dobre kilka godzin, tak że zjedli nawet kolację na miejscu. Po wszystkim, zmęczeni rozeszli się do swoich kajut.

Gdy opuszczali sale, wyszła jako jedna z ostatnich, utrzymując odpowiedni odstęp od Carla Warlocka. Żeby nie wzbudzać podejrzeń, weszła w boczny, równoległy korytarz, którym szedł pilot. Przeszła na odpowiednią ścieżkę przy najbliższej okazji i podążyła dalej bezpośrednio za Carlem, wciąż zachowując dystans. W końcu dotarli do kajut oblatywaczy, które znajdowały się bliżej doku, by w każdym momencie mogli szybko przemieścić się na transporter.

Scarla rzuciła się w stronę drzwi gdy się otworzyły. Wepchnęła mężczyznę do środka i nim drzwi zamknęły się za nimi automatycznie, wykręciła mu rękę i przyparła twarzą do ściany. Na co nawet nie zareagował.

– Zgłupiałeś? – wysyczała mu do ucha. – Mamy zadanie do wykonania. A ty starasz się wszystko spierdolić!

Zwiększyła nacisk na rękę, tak mocno, że aż stawy zatrzeszczały. Carl stęknął z bólu.

– Jeśli Arata zwolni cię z dowództwa eskadry, to mamy przesrane! I wiesz o tym doskonale!

– To tylko niewinna zabawa. Jak dobrze pamiętam, mieliśmy się nie wychylać. A stałaś się pupilkiem kapitana!

Od niechcenia zwolniła ucisk. Przygryzła lekko dolną wargę. Miał rację, zwróciła na siebie zbyt wielką uwagę, przyznała w duchu. W tym samym momencie Carl wykorzystał roztargnienie jakie ogarnęło Scarle. Wyszarpnął się spod jej rąk, zrobił piruet i przycisnął do ściany. Odwrócił ją twarzą do siebie, trzymać mocno za nadgarstki. Nie protestowała.

– Więc oboje nawaliliśmy – rzekł wpatrując się w jej brązowe oczy. – Skoro jesteśmy już przy temacie. Proponuje byśmy nawalili jeszcze raz.

Nachylił się, by ją pocałować w usta, jednak nie pozwoliła mu.

– Jeśli nie wypełnimy zadania, a Administracja się o tym dowie...

Carl uśmiechnął się, pokazując szereg białych zębów.

– Nic się nie dowie, zresztą przed nami jeszcze długa droga. A zadanie wykonamy, nie trudno będzie sprowokować odpowiednią sytuację – powiedział po czym przekrzywił lekko głowę.

– Masz rację – przytaknęła Scarla i odpowiedziała uśmiechem.

Stali tak przez chwilę, wpatrując się w siebie z uśmiechami na ustach. Scarla nie mogła już dłużej wytrzymać. Wszystko się w niej gotowało. Serce przyśpieszyło. W podbrzuszu czuła specyficzną lekkość. Jak zawsze gdy zostawała z nim sam, na sam. Tym razem to ona go pocałowała. Ręce kochanków zaczęły błądzić po ciałach, docierając w każdy zakamarek.

Zostaw komentarz, polub i podziel się, jeśli spodobał ci się kolejny fragment Kolonizacji! Kto wie, gdzie dotrzemy?

W poprzednich częściach, pisząc Administracja, robiłem to z małej litery. Uznałem, że powinienem pisać z wielkiej, dużej jak i ogromnej.